تاریخ خبر: ۱۰ آبا ۱۳۹۴

شهادت امام حسین (ع) در آیینه شعر شاعران لک زبان

فرزاد عزیزی کدخدایی
بدون تردید شهادت حضرت امام حسین (ع) به قدری عظیم است که کمتر شاعر ونویسنده ی لک زبانی وجود دارد که در این مورد چیزی ننوشته باشد. در نوشته زیر حضرت امام حسین (ع) را در ایینه شعر ملاپریشان آورده شده است.
ملا پریشان شاعر و عارف لک زبان و سرآمد کلیه ی لک سرایان تا عصر حاضر بوده است که مضمون بیشتر شعر های او عرفان وتذکره می باشد. وی از چندین زاویه به حادثه کربلا نگاه کرده است و شعر های زیبایی با زبان اهورایی لکی سروده است .
نگاه نخست شاعر از دریچه ی وصف امام حسین (ع) ویارانش بوده است:
ئه۱ ی ئه صل ثابت باخ سیادت
وه ذبح عه ظیم ده شت عباده ت
(ای پایه و اساس سروری و ای ذبح شده در راه دین)
ئه شمس الضحی ژئ ته شنگی زه رد
ئه گول گوون که فه ن مه عره که ی نه به رد
(ای خورشید ی که به واسطه ی تشنگی زرد رنگ شدی
و ای که کفنت در روز رزم گلگون شد)
ئه ثابت قه ده م شوجاع روژئ ره زم
سه رورئ مه ردان شیِر صاحب عه زم
(ای کسی که شجاعت و اراده ات در راه دین در روز رزم بی نظیر بود )
جه د ئ تو «خه لیل» ره هبه ر ئه نام
یه ک قوربانی که رد ئه ویش نا ته ما م
هه فتادو دو ته ن قوربانی کئ ردی
حه قا له رای حه ق مه ردانی کئ ردی
(حضرت ابراهیم(ع) درراه خدا یک قربانی ناتمام انجام داد اما تو ۷۲ تن را قربانی کردی واقعا در راه حق کار را تمام مردانی کردی: کاتر را تمام کردی)
. . . .
دوشمه ن ئه فکه نان وه بازوی یه لی
شیران بیشه ی “مرتضی علی (ع)”
هاشمی ئه صلان ژئ نه سل ” حه یده ر
په ئ مه یدان سه بقه ت وه یه ک دیگه ر گه ر
لئ مه عره که ی عیشق ژ ئ گیان گوزه شتن
ژئ گیان شیرین ئاسان گذشتن
چونکئ وه صل دووس مه نظوریان بی
سه رو گیان باختن ده ستووریان بی
(ای شیران میدان نبرد شما ار نسل حیدر بودید که در جاندادن در راه حق از همدیگر سبقت می گرفتید زیرا می دانستید به وصال باری تعالی خواهید رسید)
. . . .
لئ میدان جه نگ چوین «حه یده ر» حسین
صابر چوین «ئه یوب» پئ خه مبه ر حسین
شه هید ئ صه حرای که ربلا حسین
وه بلایئ عه ظیم مبتلا حسین
وارث عو لووم ئه نبیا حسین
قه تیل حه ربه ی ئه شقیا حسین
(ای کسی که در میدان جنگ چون حیدر بودی و در مقام صبر چون ایوب (ع) ای شهید صحرای کربلا ای تو که وارث علوم انبیا بود و بدست اشقیا به شهادت رسیدی)
. . . . ملا در شعر بالا سید الشهدا (ع) را شمس الضحی خوانده است نه کسی مثل شمس الضحی و این گفته هوشمندانه بوده و ما را به سمت و سویی یک تصویر هدایت می کند.
در جایی دیگر امام(ع) را با حضرت ابراهیم خلیل (ع) مقایسه کرده و با در امتداد خواندن حادثه کربلا با قربانی کردن اسماعیل (ع) عظمت خاصی به شهادت امام (ع) بخشیده است.
نگاه دوم شاعر واکنش به حادثه است:
سه ران وه نیزه جیا لئ به ده ن
ته نان لئ صه حرایئ میحه ن بی که فه ن
چا وک سواران شوجاع نه و ره س
وه جه نگ خوشحال غه یوور و که م که س
ئه هل بیت ئه سیر و هه راسان حسین
سر وه نیزه ئی ناکسان حسین
ماته م زه دئ مه رگ یاوه ران حسین
پا مال ستوور کافه ران حسین
ذبیح زه مان بی یاوه ر حسین
بی یارو فه رزه ند به راده ر حسین
جسمئ موطه هه ر لئ رویئ ده شت حسین
به های خوین تو هه شت بهشت حسین
(ای کسانی که سرانتان از تن جدا شد و تنانتان بدون کفن در صحرا ماند شما سواران چابکی بودید و با اینکه تعدادتان اندک بود اما با خوشحالی به نبرد می پرداختید.
ای خاندان حضرت رسول (ص) آیا این سرهای شماست که بالای دار رفته است!) در این دسته از شعر ها ردپایی از نظریات شاعر در مورد امام(ع) و کربلا آورده شده است.
نگاه دیگر شاعرنشانه های خاصی از عزاداری به سبک محلی دارد چرا که کلمه ی روو ورووله در ادبیات شفاهی مردم در مواقع عزاداری کاربرد فراوانی دارد.
په روه رده ئ آغووش «خیرالبشر (ص)» روو
شوجاع شه هید، ثانی «حه یده ر» روو
زینه ت دامان «زه هرا»ئ به تول روو
پئ مه رگ یاران زار و ملوول روو
واویلا ژئ ده س چه رخ ئه خته ر روو
لؤلؤ و مه رجان به حر قورئان روو
عه رووسی «قاسم» بی وه عه زا روو
آه! ژئ موصیبه ت میحنه ت ئه فزا روو
قامه ت شمشاد «علی اکبر» روو
حه لق تیرخورده ئ «علی اصغر» روو
«عباس علی» صاحب عله م روو
«زینب» جورعه نوش میحنه ت و خه م روو
(ای وای بر ما چرا که پرورده ی آغوش پیامبر حیدر ثانی شهید شد ای وای بر ما چرا که زینب(ع) پرورده ی دامن زهرا(ع) زار و ملول گشت، ای وای برما که عروسی قاسم(ع) عزا شد. ای وای برما به خاطر قامت شمشاد علی اکبر(ع) و حلق تیرخورده علی اصغر(ع) و علم افتاده ی عباس(ع) و جرعه ی غمی که زینب(ع) نوشید … )

از همین دسته:

(برای مشاهده تیتر ، نشانگر را یک ثانیه روی عکس نگه دارید)

6 (7) افتخار آفرینی هنرمند لرستانی در بیست و ششمین جشنواره تئاتر منطقه 4 کشور 6 (2) 6 (02)

یک دیدگاه